به گزارش شهرآرانیوز؛ سهم زنان از کار خانگی و مراقبتی همچنان بالاست. نتایج طرح‌های رسمی درباره گذران وقت نشان می‌دهد؛ زنان چند برابر مردان صرف امور خانه، نگهداری از کودکان و رسیدگی به سالمندان وقت می‌گذارند. ساعاتی که در محاسبات اقتصادی به چشم نمی‌آید اما ستون پنهان زندگی روزمره است. همین کار نامرئی یکی از اصلی‌ترین دلایل غیرفعال بودن اقتصادی زنان عنوان شده، بخش بزرگی از زنانی که شاغل نیستند، مسئولیت‌های خانوادگی را علت اصلی عدم حضور در بازار کار می‌دانند.
از سوی دیگر، آمارها حاکی از افزایش تعداد زنان سرپرست خانوار است. بر پایه داده‌های رسمی، حدود ۱۲ تا ۱۳ درصد خانوارهای کشور با سرپرستی زنان اداره می‌شوند. خانوارهایی که در آن‌ها زن، نه‌تنها نقش مراقبتی بلکه مسئولیت اصلی تأمین معاش را نیز بر عهده دارد.در مقیاس جهانی، شکاف روشن‌تر می‌شود.
مطابق گزارش‌های سازمان بین‌المللی کار، میانگین مشارکت اقتصادی زنان در جهان حدود ۴۷ تا ۵۰ درصد است. رقمی که فاصله معناداری با وضعیت ایران دارد. این تفاوت تنها یک شاخص اقتصادی نیست، نشانه‌ای از نسبت میان ساختارهای اجتماعی، سیاست‌های حمایتی و بازتعریف نقش‌ها در خانواده است.
یک جامعه شناس با اشاره به اینکه بازتعریف نقش زنان شاغل در خانواده را پروژه‌ای چندبعدی می‌داند که نیازمند تغییر در سطوح فردی، خانوادگی، سازمانی و کلان اجتماعی است، اظهار کرد: این بازتعریف به معنای کاهش مسئولیت زنان نیست، بلکه تقسیم عادلانه‌تر مسئولیت‌ها بین همه اعضای خانواده را مدنظر دارد.
سجاد بهرامی با بیان اینکه آموزش مهارت‌های زندگی بدون تفکیک جنسیتی از کودکی و بهره‌گیری از ظرفیت‌های دینی برای نمایش نمونه‌های مشارکت مردان در خانه نیز از ابزارهای موثر این سطح هستند، ادامه داد: در سطح خانواده، الزام اصلی تبدیل کمک مردان به مسئولیت مشترک و مذاکره آگاهانه درباره تقسیم کار است. انعطاف‌پذیری نقش‌ها در طول زمان، با توجه به تغییر شرایط زندگی، از دیگر راهکارهای ضروری است.
وی افزود: در سطح سازمانی و محیط کار، ایجاد ساعات کاری انعطاف‌پذیر، مرخصی والدینی برابر و مهدکودک‌های نزدیک محل کار می‌تواند فرصت مشارکت عادلانه در خانه را فراهم کند. در سطح سیاست‌های حمایتی دولت، تصویب قوانین حمایتی، توسعه زیرساخت‌های مراقبتی و حمایت از پژوهش‌های مرتبط با جنسیت و خانواده از اهمیت بالایی برخوردار است.
منبع: روزنامه هفت صبح
